Για τη μέρα της γυναίκας.

160 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την 8η Μαρτίου του 1857 όταν οι Νεοϋορκέζες εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας διεκδίκησαν ανθρώπινα ωράρια και συνθήκες εργασίας προκαλώντας την οργή εργοδοτών και αστυνομίας που έπνιξαν τη διαμαρτυρία τους στο αίμα.

Η μέρα εκείνη απετέλεσε την αφετηρία όλων των μετέπειτα μαζικών διεκδικήσεων του γυναικείου κινήματος τόσο στους χώρους εργασίας όσο και στην πολιτική σκηνή με τη διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τα δύο φύλα, ώστε να πάψουν οι γυναίκες να θεωρούνται πολίτες δεύτερης κατηγορίας και να συμμετάσχουν ισότιμα με τους άντρες στο κοινωνικοπολιτικό γίγνεσθαι.
Τους καρπούς των αγώνων εκείνων και όσων ακολούθησαν γευόμαστε εμείς σήμερα, ενώ οι προκλήσεις του δικού μας καιρού επιτάσσουν νέες προσπάθειες, πιο αποφασιστικές καθώς τα κεκτημένα στον εργασιακό τομέα, στην κοινωνική ασφάλιση, την υγεία και την παιδεία καταργούνται, ενώ ως μόνιμη επωδό σε κάθε νέα διεκδίκηση συναντάμε την απαξίωση αφού οι γυναίκες στο δυτικό κόσμο έχουν δήθεν λύσει τα προβλήματά τους.
Κι όμως, ως μέλη του ΣΕΑΣΥΠ-Αθήνας πόσες φορές δεν έχουμε συναντήσει στις έρευνες μας το σκοτεινό πρόσωπο μιας Ελλάδας που τιμωρούσε τη γυναικεία επιθυμία και τους καρπούς που αυτή γεννούσε εξορίζοντας τη μητέρα του εξώγαμου τέκνου από την οικογενειακή εστία, τον τόπο που μεγάλωσε φτάνοντας ακόμη και στο φόνο για να ξεπλύνει τη λερωμένη «τιμή» της.

Πόσες τέτοιες γυναίκες δεν αναγκάστηκαν φτωχές και μόνες, χωρίς τη δυνατότητα να εξασφαλίσουν ένα αξιοπρεπές μεροκάματο να δώσουν τα παιδιά τους προς υιοθεσία αν δεν τους τα έπαιρναν με δόλιο τρόπο από την αγκαλιά μέσα από το μαιευτήριο με τη βεβαιότητα πως ήταν πολύ αδύναμες για να αντιδράσουν.

Κι ακόμη πόσες τα εγκατέλειψαν προσέχοντας να μην αφήσουν κανένα ίχνος που θα μπορούσε να προδώσει την ταυτότητά τους και να θέσει σε κίνδυνο τη μελλοντική νόμιμη οικογένειά τους, το μόνο μέσο κοινωνικής καταξίωσης που διέθεταν.

Ακόμα και σήμερα, που το διαζύγιο δεν ισοδυναμεί, όπως κάποτε, σχεδόν με έγκλημα και οι μονογονεϊκές οικογένειες δεν αποτελούν σπάνιο φαινόμενο, η απόφαση μιας γυναίκας να κρατήσει ένα παιδί και να το μεγαλώσει μόνη, χωρίς έστω σύντροφο αν όχι σύζυγο, φαντάζει κοινωνικά απαράδεκτη και πρακτικά αληθινός άθλος αφού απουσιάζει ένα γερό δίχτυ κοινωνικών και υποστηρικτικών υπηρεσιών ικανών να στηρίξουν μια εργαζόμενη μητέρα υλικά μα και ηθικά.

Ανάλογα προβλήματα, όμως, αντιμετωπίζουν όχι μόνο εκείνες που παρέβησαν άγραφους κανόνες και κατά συνέπεια δέχονται τη βαριά τιμωρία που τους επιφυλάσσει η κοινωνία, αλλά και εκείνες που τα έκαναν όλα «σωστά», που ακολούθησαν την πεπατημένη και φρόντισαν να έχουν δουλειά και σύντροφο πριν δημιουργήσουν οικογένεια. Και παραταύτα βρέθηκαν εγκλωβισμένες ανάμεσα στις συμπληγάδες των εξουθενωτικών ωραρίων και της γιαγιάς που κουράστηκε να κρατάει το παιδί, αφού ο παιδικός σταθμός κοστίζει και το ολοήμερο σχολείο έχει απαξιωθεί, της απλήρωτης οικιακής εργασίας, που συνεχίζει να βαρύνει κυρίως αυτές, του φάσματος της ανεργίας που πλανάται πάνω από τα κεφάλια τους απαιτώντας περισσότερη ανοχή και θυσίες στη δουλειά και συχνά της ενδοοικογενειακής βίας, που τις πλήττει δυσανάλογα καθώς τα οικονομικά προβλήματα οξύνονται.

Η προϊούσα φτωχοποίηση των μεσαίων και κατώτερων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας συνθλίβει τη σύγχρονη γυναίκα, που εξακολουθεί να αμείβεται λιγότερο από τους άρρενες συναδέλφους της, και της στερεί ένα σημαντικό μέρος από την κεκτημένη ελευθερία της αναγκάζοντας την να υποχωρήσει σε πιο παραδοσιακούς ρόλους προκειμένου να επιβιώσει είτε αυτό σημαίνει αναγκαστική συγκατοίκηση με το φίλο της γιατί δεν μπορεί να αυτοσυντηρηθεί είτε κακοπληρωμένη μερική απασχόληση για να κρατάει τα παιδιά όσο ο σύζυγος εργάζεται.

Η σημερινή μέρα δεν είναι απλά μια ευκαιρία εξόδου της γυναικοπαρέας για διασκέδαση, αλλά αφορμή για περισυλλογή και συνειδητοποίηση των νέων προκλήσεων της εποχής μας και της ιστορικής υποχρέωσης που έχουμε απέναντι σε εμάς και τα παιδιά μας να φτιάξουμε έναν καλύτερο κόσμο, έναν κόσμο όπου το να είσαι γυναίκα δε θα σημαίνει επιπρόσθετα βάσανα, αλλά δύναμη, επιμονή και αισιοδοξία.

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων