H Οδύσσεια της υιοθεσίας στην Ελλάδα: 5 ξεχωριστές ιστορίες και η σκληρή πραγματικότητα

«Είναι τόσα παιδιά στα ιδρύματα, γιατί να μην μπορεί να τα υιοθετήσει μια οικογένεια που δεν έχει παιδιά;». Αυτή είναι μια φράση που ακούω σχεδόν από παιδί. Και μέχρι τώρα που μεγάλωσα παραμένει η ίδια. Αυτή η φράση με έκανε να θέλω να ψάξω το θέμα της υιοθεσίας στην Ελλάδα. Όλοι μου έλεγαν ότι είναι ένα τεράστιο θέμα. Ισχύει. Και είναι ένα θέμα που δεν μπορείς να αγγίξεις όλες τις πτυχές του. Αλλά θέλουμε να αγγίξουμε τις βασικές.

Η μακάβρια μπίζνα με τα «ορφανά και ασυνόδευτα»

Καιρός λοιπόν να ασχοληθούμε με μια από τις χειρότερες μάστιγες του τελευταίου αιώνα, την οποία, ενώ την βλέπουμε να εκτυλίσσεται  μπροστά στα μάτια μας, καμωνόμαστε τους ανήξερους. Ίσως επειδή δεν αντέχουμε την φρικιαστική αλήθεια. Ή επειδή η αλήθεια είναι τόσο αποκρουστική, που δεν θέλουμε να την δούμε.

ΝΟΜΙΚΟ ΠΛΑΙΣΙΟ

ΑΣΤΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ-ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΟ ΔΙΚΑΙΟ

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΚΑΤΟ ΤΡΙΤΟ: ΥΙΟΘΕΣΙΑ

Άρθρο 1542 – Πότε επιτρέπεται

“Η υιοθεσία επιτρέπεται, με την εξαίρεση της περίπτωσης του άρθρου 1579, μόνο όταν αυτός που υιοθετείται είναι ανήλικος. Η υιοθεσία πρέπει να αποβλέπει στο συμφέρον του υιοθετουμένου”.

ΔΙΕΚΔΙΚΩΝΤΑΣ ΤΗ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΗΣ ΥΙΟΘΕΣΙΑΣ

H περίπτωση ενός διαδικτυακού τόπου.

Η μητρότητα από μόνη της δεν έχει τίποτε το αινιγματικό. Ακριβώς όμως επειδή η λογική που τη διέπει θεωρείται συνήθως αυτονόητη,μια δεδομένη περίπτωση μητρότητας αρχίζει να αμφισβητείται ως προβληματική, τη στιγμή ακριβώς που γίνεται αντικείμενο αμφισβήτησης.

Μετάβαση σε γραμμή εργαλείων